ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ   ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025 ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΣΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ Κύριε Διευθυντά, Οι προσκείμενοι στο ΕΑΜ φοιτητές του Πολυτεχνείου είχαν δημιουργήσει επί κατοχής τον “Λόχο Λόρδος Μπάιρον”. Αρχηγός του λόχου ήταν ο Γρηγόρης Φαράκος και υπαρχηγός ο Λεωνίδας Τζεφρόνης. Ο λόχος αυτός έλαβε μέρος στα Δεκεμβριανά και ο Γρηγόρης Φαράκος τραυματίστηκε σοβαρά. Πολύ πιο σοβαρά, τραυματίστηκε στο μεγάλο εμφύλιο και μεταφέρθηκε μέσω Αλβανίας σε νοσοκομείο της Ουγγαρίας. Μετά την αποθεραπεία του, μετέβη στη Μόσχα όπου εφοίτησε επί τρία χρόνια στην Ανωτάτη Κομματική Σχολή στα πλαίσια της οποίας διδάχτηκε, μεταξύ των άλλων φιλοσοφία και ιστορία. Ο Γρηγόρης Φαράκος διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ και όταν αποχώρησε το 1991 από την πολιτική, έγραψε πολύ σημαντικά βιβλία, κυρίως για τις εμφύλιες συγκρούσεις 1943 – 1949. Τα συγγράμματά του χαρακτηρίζονται από εντυπωσιακή αντικειμενικότητα. Με τον Λεωνίδα Τζεφρόνη είχαμε γνωριστεί προς το τέλος της δεκαετίας του 1940, όταν ήμουν κι’εγώ φ...

  25   Μαρτίου 1821   Αιδεσιμολογιότατε Κ. πρόεδρε της Ελληνικής κοινότητος Κ.πρόεδρε του συλλόγου   γονέων και κηδεμόνων Κύριοι εκπρόσωποι άλλων συλλόγων της περιοχής Κυρίες και Κύριοι Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες   Κάθε φορά που καλούμαστε να γιορτάσουμε την ανάσταση του Ελληνικού γένους   από τη σκλαβιά 400 χρόνων ,περνούν από τη σκέψη μας οι ηρωϊκές   μορφές του 21 , οι αγώνες και οι θυσίες τους για τη λευτεριά μας. Αγγίζουν πολλές φορές τα όρια του   θρύλου και δεν μπορεί παρά   να μας γεμίζουν από συγκίνηση και υπερηφάνεια . Δεν έφτασε όμως το γένος μας στην ανάστασή του ξαφνικά. Προηγήθηκαν αγώνες και θυσίες φωτισμένων ανθρώπων που καλλιέργησαν αυτόν τον πόθο για λευτεριά   και ενέπνευσαν ιδανικά στην ψυχή των ραγιάδων και δύναμη ικανή να αποτινάξει το ζυγό της τυραννίας   αιώνων. Ο   Γέρος του Μωριά , ο θρυλικός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης   μιλώντας στους μαθητές του Ελληνικού Γυμνασίου της ε...

  Ξημερώνοντας τ' Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ώς Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ' την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σχεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο. Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ' ένα μικρό δαδί, μία- μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ...