25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821-ΟΜΙΛΙΑ

 

25  Μαρτίου 1821

 

Αιδεσιμολογιότατε

Κ. πρόεδρε της Ελληνικής κοινότητος

Κ.πρόεδρε του συλλόγου  γονέων και κηδεμόνων

Κύριοι εκπρόσωποι άλλων συλλόγων της περιοχής

Κυρίες και Κύριοι

Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες

 

Κάθε φορά που καλούμαστε να γιορτάσουμε την ανάσταση του Ελληνικού γένους  από τη σκλαβιά 400 χρόνων ,περνούν από τη σκέψη μας οι ηρωϊκές  μορφές του 21 , οι αγώνες και οι θυσίες τους για τη λευτεριά μας.

Αγγίζουν πολλές φορές τα όρια του  θρύλου και δεν μπορεί παρά  να μας γεμίζουν από συγκίνηση και υπερηφάνεια .

Δεν έφτασε όμως το γένος μας στην ανάστασή του ξαφνικά. Προηγήθηκαν αγώνες και θυσίες φωτισμένων ανθρώπων που καλλιέργησαν αυτόν τον πόθο για λευτεριά  και ενέπνευσαν ιδανικά στην ψυχή των ραγιάδων και δύναμη ικανή να αποτινάξει το ζυγό της τυραννίας  αιώνων.

Ο  Γέρος του Μωριά , ο θρυλικός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης  μιλώντας στους μαθητές του Ελληνικού Γυμνασίου της ελεύθερης πια πρωτεύουσας ,εξιστορεί τα παθήματα του Ελληνισμού από τους Τούρκους και τους λέει : « Παιδιά μου ,ο λαός στερημένος από τα μέσα της προκοπής  εκατάντησε  εις  αθλία κατάσταση  και αυτή αύξαινε κάθε ημέρα  και χειρότερα. Οι έμποροι και οι προκομένοι ,το καλύτερο μέρος των πολιτών , έφευγαν και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα., την πατρίδα των . Και τοιουτοτρόπως κάθε ημέρα ο λαός ελίχνευε και επτώχυνε. ». Αυτά υπογραμμίζει μελαγχολικά ο Κολοκοτρώνης . Ποια λοιπόν ήταν η δύναμη  που επενέργησε στις ναρκωμένες ψυχές λυτρωτικά και τις έκανε να  ξυπνήσουν  από τον ύπνο του θανάτου; . Τα λόγια του αγωνιστή της λευτεριάς Φωτάκου έχουν ιδιαίτερη αξία. « Εις αυτήν τη δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί απ΄΄τους φυγάδες ,γραμματισμένοι  εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία. Και εις αυτούς πρέπει να χρωστάμε ευγνωμοσύνη ». Να πια είναι η θαυμαστή δύναμη της παιδείας  όπως διαπιστώνετε από τα χείλη ενός από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του ηρωϊκού ξεσηκωμού.  Η Ελληνική παιδεία τα τελευταία ιδίως χρόνια  πριν από την επανάσταση φουντώνει στην υπόδουλη γη και ετοιμάζει τις ψυχές για τον υπέρτατο αγώνα.

Ο θούριος του Ρήγα « Ως πότε παλληκάρια θα ζώμεν στα στενά   » θερμαίνει τις καρδιές των ραγιάδων . Ο νέος άνθρωπος που ξυπνούσε τώρα  ύστερα από μακροχρόνιο ύπνο αποκτάει συνείδηση πια της Ελληνικότητάς του.

«  Ελληνες ,σήμερα εγεννήθημεν  και σήμερα θα αποθάνωμεν για τη σωτηρία της πατρίδος  και την ιδική μας .» Βροντοφωνάζει ο Κολοκοτρώνης  στη μάχη των στενών.

Το μυστήριο της Φιλικής Εταιρείας απλώνεται στου ¨Ελληνες τις διαστοράς .

Ο ¨Ορκος των Φιλικών αναφέρει μεταξύ άλλων   « Τέλος πάντων ορκίζομαι εις σε ώ ιερά πατρίς . Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνες  έχυσαν τα ταλαίπωρα τέκνα σου»  και ακόμη « Ορκιζόμεθα δε προπάντων ,ότι μεταξύ ημών και των τυράννων της πατρίδος μας  το πυρ και ο σίδηρος είναι τα μόνα μέσα της διαλλαγής και τίποτα άλλο ».

Ετσι η σπίθα της λευτεριάς ξεσηκώνει όλους του ¨Ελληνες από τα βάθη της Ασίας μέχρι τη Δύση και από τη  Νότια Ρωσία  μέχρι την Αίγυπτο.. Αρχιερείς μεγάλων μητροπόλεων ,ιερείς ,ηγούμενοι  και καλόγεροι μοναστηρίων ,απλοί  αγρότες ,θαλασσινοί καπεταναίοι και έμποροι ένωσαν τις δυνάμεις τους για την ανάσταση του γένους.

Η διακήρυξη της Ανεξαρτησίας την 1^η  Ιανουαρίου  1822  υπογραμμίζει την αποφασιστικότητα των Ελλήνων να θέσουν τέρμα στη σκλαβιά και να γίνου επί τέλους Ελεύθερο Ελληνικό Εθνος .

Ας προσέξουμε αυτά τα λόγια : «  Εν ονόματι της Αγίας και αδιαιρέτου ,  Τριάδος ,το Ελληνικόν ¨Εθνος ,το υπό την φρικώδη Οθωμανική δυναστείαν μη δυνάμενον να φέρει τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν  της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας  κηρύττει σήμερον δια των νομίμων παραστατών αυτού ,εις εθνικήν συνηγμένων συνέλευσιν  ενώπιον Θεού και ανθρώπων  την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν  και ανεξαρτησίαν  ».

Πως  να ιστορίσει κανείς τα θρυλικά γεγονότα της πάλης των Ελλήνων  με τον κατακτητή; . Θαυμασμό και πόνο γεμίζει την ψυχή μας η θυσία των νέων στο έρημο  Δραγατσάνη  της Βλαχίας . Φρίκη προκαλεί η καταστροφή των Ψαρών  όπου τίποτε δεν απόμεινε ζωντανό. Οι γενναίοι  υπερασπιστές της ιερής πόλης του Μεσσολογγίου  γράφουν σελίδες δόξης στην ιστορία με τον αγώνα τους και την ηρωηκή  τους έξοδο. Και η φωνή του πόνου για την πτώση του Μεσολογγιού , την καταστροφή της Χίου ,των Ψαρών ,της Κάσσου  γίνεται θρήνος που απλώνεται και συνεπαίρνει τους λαούς της Ευρώπης.  « ¨Ω τριακόσιοι σηκωθήτε  και ξανάλθετε σε μας  τα παιδιά σας θε να δείτε πόσο μοιάζουνε με σας. ». Διαλαλεί ο Διονύσιος Σολωμός  στον ύμνο εις  την ελευθερία. Και ο Ανδρέας Κάλβος προσθέτει : « Όσοι το χάλκινο χέρι  βαρύ του φόβου  αισθάνονται,  ζυγόν  δουλείας ας έχωση.   Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία ». Κι ο αγώνας των επαναστατημένων Ελλήνων  είναι άνισος ,σκληρός αλλά πάνω απ΄όλα  αγώνας δίκαιος ,είναι αγώνας για τη λευτεριά της πατρίδος.

Ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του  με μοναδικό τρόπο γράφει για τους αγώνες των Ελλήνων . « Οι περισσότεροι πολεμούσαν με τα ξύλα και χωρίς τα αναγκαία . Οι Τούρκοι ήταν πλήθος και γυμνασμένοι . Οι δυστυχείς Έλληνες ολίγοι  για αγύμναστοι ,νίκησαν. Τους κατέτρεξαν οι Ευρωπαίγοι . Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων ». καιι αλλού επίσης γράφει : « ¨Όταν σηκώσαμε την σημαία αναντίον της τυραγνίας  ξέραμε ότι είναι πολλοί  αυτήνοι και μαθητικοί κι έχουν και κανόνια κι όλα τα μέσα. Εμείς από ούλα είμαστε αδύνατοι ,όμως ο Θεός  φυλάγει  και τους αδυνάτους. Κι αν πεθάνωμεν , πεθαίνομεν  δια την πατρίδα μας ,δια την θρησκεία μας και πολεμούμεν όσον μπορούμεν εναντίον της τυραγνίας. Κι ο Θεός βοηθός. Αυτός ο θάνατος είναι γλυκύς ,ότιι κανένας δεν θα γένει αθάνατος.»

Ετσι λοιπόν αγωνίζονται οι ¨Ελληνες . Οι θυσίες τους ξεπέρασαν  πολλές φορές τα όρια της ανθρώπινης αντοχής . Ο Νικόλαος Κασομούλης στα στρατιωτικά ενθυμήματα  γράφει για τους ήρωες του Μεσσολογγιού  και το μαρτύριο του αποκλεισμού τους : « Ημέραν παρ ήμέραν αυξάνουσα η πείνα  έπεσεν και η πρόληψις  κι όλα του να τρώγουν ακάθαρτα και άρχισαν αναφανδόν  άλογα ,μουλάρια  και άλλα ζώα . Αρχίσαμε περί τις 15  Μαρτίου  τις πικραλήθρες ,χορτάρι  της θάλασσας . Το εβράζαμε  πέντε φορές  εως ότου έβγαινε η πικράδα  και το ετρώγαμε  με ξίδι ωσάν σαλάτα . Εδόθησαν και εις τους ποντικούς , πλην  ευτυχής όστις εδύνατο να πιάσει έναν ! Βατράχους δεν είχαμε κατά δυστυχίαν ..

Κι ο Λόρδος Βύρων συγκλονισμένος  από το μεγαλείο του αγώνα  λέει σε ένα ποίημά του : « Αν μετάνιωσες για τη νιότη σου ,αν είπες γιατί ζεις  , η χώρα του τιμημένου θανάτου είναι εδώ . Βάδισε στη μάχη ! δώσε τη ζωή σου  .Ψάξε να βρεις έναν άξιο τάφο για στρατιώτη ,τον πιο καλύτερο τάφο για σένα . Κοίταξε καλά  διάλεξε το χώμα σου  κι αναπάψου! ».

Αυτός λοιπόν ήταν ο ανελέητος και αδυσώπητος  αγώνας  της φυλής μας  στα 1821. Αυτός ο αγώνας άνοιξε το δρόμο για μια αναγέννηση του Ελληνικού Εθνους.  Ηταν ένας αγώνας για τη λευτεριά  ,για την τιμή και την αξιοπρέπεια  ενός λαού που είχε γνωρίσει  για αιώνες την καπατίεση και τον εξευτελισμό των τυράννων.

Το παλιό «ΜΟΛΏΝ ΛΑΒΕ¨» του Σπαρτιάτη Λεωνίδα  αντηχεί στην περίφαανη απάντηση των ελεύθερων πολιορκημένων  προς τον Κιουταχή : «Δεν ελπίζαμε ποτέ να σας περάσει μια τέτοια φαντασία ,όπου οκτώ χιλιάδες άρματα  αιματωμένα  να τα ζητήσετε και να σας τα δώσωμεν  με τα χέρια μας ,τα οποία άρματα συμφωνούν με τη ζωή μας ». Και ο γέρος του Μωριά  βροντοφωνεί  προς τον Κεχαγιά  του Ιμπραήμ  : « ¨Όχι τα κλαριά να μας κόψεις , όχι τα δέντρα ,όχι τα σπίτια που μας έκαψες ,μόνο πέτρα πάνω στην πέτρα να μη μείνει ημείς δεν προσκυνάμε . Μόνο ένας Έλληνας να μείνει ,πάντα θα πολεμούμε και μην ελπίζεις πως την γην μας θα την κάμεις δική σου ,βγάλτο απ΄το νου σου .»

Η Εξέγερση των Ελλήνων έδειξε την ακαταμάχητη δύναμη που κρύβει το καταπατημένο δίκαιο και ο πόθος για λευτεριά. Η Ελληνική επανάσταση   έκανε την αρχή της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  και έδωσε το σύνθημα για αφύπνιση στους λαούς  της Βαλκανικής που ένοιωσαν ανακούφιση και ελπίδα. Για την Ελλάδα το σκληρό δράμα του αγωνιζόμενου λαού έφτασε κάποτε στο τέλος του , όταν τα νερά του Ναυαρίνου γέμισαν από τα συντρίμμια των Τούρκικων καραβιών ,κι οι συμφωνίες του Λονδίνου έδωσαν  υπόσταση σε μια Ελλάδα ελεύθερη  και ανεξάρτηση.

Στη πραγματικότητα όμως το όραμα της λευτεριάς δεν είχε έρθει ακόμα για τη Θεσσαλία ,την ¨Ηπειρο ,τη Μακεδονία ,τη Θράκη και την Κύπρο. Χρειάστηκαν νέοι αγώνες ,νέο αίμα  ηρώων στους Βαλκανικούς πολέμους για να δούμε ελεύθερη την πατρίδα μας . Μέσα από τους ηρωηκούς αγώνες και  τις θυσίες των αγωνιστών του 21 ένα μήνυμα ενότητος του έθνους προβάλλει για τις επόμενες γενιές . Στο όνομα της λαμπρής ιστορίας του Ελληνικού Εθνους  καλείτε η  νεότητα να κρατήσει άσβεστη τη φλόγα των αρετών  που πηγάζουν από τους αγώνες του 21.

Στόχος των νέων  γενεών  του ¨Εθνους μας πρέπει να είναι η ασταμάτητη πάλη για την Αρετή, το  Δίκαιιο και την πρόοδο της χώρας μας σε ειρηνικούς χρόνους  και η υπεράσπιση της πατρώας γης  αν το καλέσει ξανά η Ιστορία.